Every organisation carries tension it doesn't name: disagreements that stay in the corridor, decisions no one quite owns, a distance between what an institution says it stands for and how it feels to work inside it. Most of the time that's liveable. Under pressure — a restructuring, a merger, budget cuts, a change of leadership, a team asked to do more with less — it stops being liveable and starts making the decisions for you.

That is the work: putting what's present but unspoken into the room, safely, and turning it into choices a group can stand behind together. Questions of participation, leadership, ownership, feedback culture and collective responsibility — surfaced, not smoothed over.

I don't come to this as an outside consultant. I've worked inside cultural institutions — programmed and funded by them, and running one of my own — and I read a room from that experience, not from a template.

Elke organisatie draagt spanning die ze niet benoemt: meningsverschillen die op de gang blijven hangen, beslissingen die niemand echt op zich neemt, een afstand tussen waar een instelling zegt voor te staan en hoe het voelt om er te werken. Meestal is dat leefbaar. Onder druk — een herstructurering, een fusie, besparingen, een wissel in de leiding, een team dat meer moet doen met minder — houdt het op leefbaar te zijn en begint het de beslissingen voor je te nemen.

Dat is het werk: wat aanwezig is maar onuitgesproken blijft veilig in de ruimte brengen, en het omzetten in keuzes waar een groep samen achter kan staan. Vragen van participatie, leiderschap, eigenaarschap, feedbackcultuur en collectieve verantwoordelijkheid — naar boven gehaald, niet weggepoetst.

Ik kom hier niet binnen als externe consultant. Ik heb binnen culturele instellingen gewerkt — geprogrammeerd en gefinancierd door hen, en met een eigen organisatie aan het roer — en ik lees een ruimte vanuit die ervaring, niet vanuit een sjabloon.

For that, I work with Deep Democracy (Lewis model) — the approach built to make the "no", the doubt, and the voice a group would rather not hear sayable, without the room breaking. It makes the undercurrent in a group visible and creates space for the minority voices: what is felt but not spoken.

Not a method applied from the outside, but a reading of the dynamics from lived experience. I come to a room having sat on both sides of the table — as an artist inside institutions, and as a founder who built and ended one.

Daarvoor werk ik met Deep Democracy (Lewis-model) — de benadering die gemaakt is om de 'nee', de twijfel en de stem die een groep liever niet hoort zegbaar te maken, zonder dat de ruimte breekt. Ze maakt de onderstroom in een groep zichtbaar en creëert ruimte voor minderheidsstemmen: wat gevoeld maar niet uitgesproken wordt.

Geen methode die van buitenaf wordt toegepast, maar een manier om de dynamiek te lezen vanuit geleefde ervaring. Ik kom een ruimte binnen na aan beide kanten van de tafel te hebben gezeten — als kunstenaar binnen instellingen, en als oprichter die er een bouwde en afsloot.

For fifteen years I've worked at the intersection of music, performance, club culture and collective processes — as a maker, as a platform-builder, and as someone who knows how an institution's decisions land on the people it depends on.

In 2019 I co-founded Not Your Techno and led it for seven years as a cultural platform in the electronic music scene. I built it, ran it, and faced the harder task of ending it well — and I know what that does to people and to groups. Alongside it I started Overlabs, which today is also the structure for my facilitation and process-guidance work.

The facilitation grows directly out of that experience. I've sat on both sides of a table most facilitators only see from one: I've been the artist an institution programmes and funds, and the person carrying the decisions. That, sharpened by training in Deep Democracy, is what I bring into the room.

Al vijftien jaar werk ik op het snijvlak van muziek, performance, clubcultuur en collectieve processen — als maker, als platformbouwer, en als iemand die weet hoe de beslissingen van een instelling neerkomen op de mensen van wie ze afhankelijk is.

In 2019 richtte ik Not Your Techno mee op en leidde het zeven jaar lang als cultureel platform binnen de elektronische muziekscene. Ik heb het opgebouwd, geleid, en stond voor de moeilijkere taak om het goed af te sluiten — en ik weet wat dat doet met mensen en met groepen. Daarnaast startte ik Overlabs, dat vandaag ook de structuur vormt voor mijn facilitatie- en procesbegeleidingswerk.

Het facilitatiewerk groeit direct uit die ervaring. Ik heb aan beide kanten gezeten van een tafel die de meeste facilitatoren maar van één kant kennen: ik ben de kunstenaar geweest die een instelling programmeert en financiert, én degene die de beslissingen draagt. Dat, aangescherpt door een opleiding in Deep Democracy, is wat ik meebreng.